Çocuk Kalbi

Hepimiz çocuk olduk, biliriz... Çocukken ufacık problemlerdir kocaman problemlerimiz... Çocukken kalbimiz daha gariptir daha gariban... Daha kolay özeniriz bir şeylere mesela, elimizde olmayan çikolataya şekere... Daha masum ve cevapsız bakarız başkasının elinde gördüğümüz güzel bir oyuncağa... Daha savunmasız hissederiz  kendimizi etrafımızdaki bizim gibi ufaklıklara karşı... Hayallerimiz güzel bir ayakkabıdır mesela yeni bir kıyafet bir oyuncak ama sırf bir başkasında gördüğümüz için isteriz çünkü çocukken diğer tüm çocuklarla eşit olmak isteriz... 

Rüyalar şimdi bile zaman zaman ürkütürken o zamanlar ağlatır, şimdi bile kırarken cümleler o zamanlar küstürür, şimdi bile eksikler baş ağrıları yaratırken o zamanlar hırçınlaştırır… Ama çocukluğun güzel yanıdır ki bedenlerimiz gibi ufacık zamanlar sonra tekrar çocukluğumuza dönmez miyiz, unutmaz mıyız tüm dertlerimizi, devam etmez miyiz oyunumuza… Unuturuz elbet devam da ederiz, çocuğuzdur çünkü ufacığızdır ve her türlü saklanabileceğimize inanırız tüm problemlerimizden. Icarus’un da dediği gibi “Sonuçta hepimiz yorganın içine saklanınca güvende olduğunu sanan çocuklardık.” . 

Hepimiz çocuktuk, biliriz... Peki neden şimdi bazıları çocukluğunu unuttu??