Hepimiz ya da çoğumuz ölülerden korkan çocuklar olarak büyümedik mi. Mezarlık yakınlarından geçerken yanındakinin elini sımsıkı tutan, gözlerini ne göreceğini bilmediği şeylere kapayan çocuklar. Bilemedik ki bilemezdik de, çocuktuk...
Halbuki büyüdükçe ne ruhlar gördük diri bedenlerde ölü, güçlü bedenlerde karanlık ruhlar...
Ruhun suretinden ibaret olmadığını anladık mesela...
Büyüdük şaşırdık, büyüdük öğrendik, büyüdük cesaretlendik.
Şimdi sorsalar "Ölü bir beden miydi seni korkutan?" diye dalga geçercesine belki evet belki hayır, gözlerim açık zihnim dalgın geçerken o ruhu sökülüp alınmış bedenlerin yanından.
İnsan büyüdükçe anlıyor ki nice ruhlar var bir avuç toprağı bile hak etmeyen ve nice bedenler var o toprağın altında aslında çürüyüp gitmeyen.
Bu yüzden insan sadece şunu bilmeli "Seni benden ayıran ne gözün ne kaşın ne paran ne pulun, seni benden ayıran tek şey o ruhun. Dün de bugün de sen olan ve gelecekte seni sen olarak yaşatabilecek tek şey".
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder