Ne kadar da çabuk büyüyoruz... Ne kadar da çabuk geçiyor zaman... Geçenlerde Kız Lisesindeydim, bizden bu yana bir tek Hasan Amca kalmış orada. O kokusunu zihnime kazıdığım bahçede sanki her şey yine aynı, eski zamanlardaki gibi... Ne kadar da çok hatıramı saklamışım o dört duvar arasında aslında... Her köşesine ait hatıralar, dokunduğum her yerde bir anı… Duvarlar sürekli boyansa da bahçede ufak tefek değişiklikler yapılmış olsa da, o iğde ağacı orada durdukça manolyaları açtıkça ve havasındaki o kokusu oldukça her hatıra aynı tadında kalmaya devam edecek… O demir kapılardan içeri attığım her adımda yine yıllar öncesine döneceğim, bunu çok iyi anladım.
Hiçbir şeyi unutmak mümkün değil; acıları, mutlulukları, üzüntüleri, eğlenceleri, şakaları ve doyum olmayan arkadaşlıkları… Hiç birini unutmak mümkün değil… Her hatıra zamanında nasıl bir tat bırakmış olsa da biraz nemli biraz iç çekişli şimdi. Aslında ne çok şey var o yıllara dair yazılacak… Çok şey var…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder